Contact: 085 401 22 24

Elk jaargetijde heeft zijn charmes…. en zijn fans!

Elk jaargetijde heeft zijn charmes…. en zijn fans!
16 april 2019 Willem
In Algemeen, Geen categorie

Je merkt het aan alles: de magnolia bloeit alweer prachtig, het prille groen steekt weer de kopjes boven het zand uit, je hoort weer kinderstemmen uit speeltuintjes komen en op de tennisvelden wordt ook weer tot later op de avond geoefend op die lastige service: De lente komt eraan!

Het doet iets met mensen: mensen lijken vrolijker te zijn en meer energie te hebben. Je hebt zelfs van die types die na een periode van een soort winterslaap ineens weer zichtbaar worden. Valt het u ook op dat lontjes minder kort lijken te zijn? Het lijkt wel of mensen meer van elkaar en van “de omstandigheden” kunnen hebben. Blijkbaar doen de zon en de langere avonden (voor zolang we blijven wisselen tussen zomer- en wintertijd) ons goed doen. Je hoort bijna niemand zeggen: “wat mij betreft mag de herfst zijn intrede weer doen”.

Uiteraard zijn er ook mensen die liever in de schaduw zitten dan in de zon: ‘het licht is zo fel’ of ‘ik houd de warmte zo lang vast’.

Zeg eens eerlijk: hoe vaak heb je een bewoner mee naar buiten genomen omdat ‘het zonnetje eindelijk weer zo lekker schijnt’ omdat JIJ vindt dat het zonnetje fijn is?

Hoe vaak per dag zou het voorkomen dat we voor een ander denken te weten wat die ander graag wil? Zou het vijf keer zijn, of misschien zelfs wel 25 keer? Bij mens-zijn hoort empathisch kunnen zijn: je kunnen inleven in de situatie van de ander. Dit is een waardevolle gave die ons leven er met heel veel mensen soms dicht op elkaar makkelijker op maakt. Je moet er toch niet aan denken dat we niet op de een of andere manier een beetje rekening kunnen houden met elkaar?

Tegelijkertijd: kun je je nog herinneren die keer dat er pasta voor je was gekookt “want daar hou jij toch altijd zo van?”. Laat je nu toevallig gisteren en eergisteren ook al pasta gegeten hebben…

Zou het lukken om, al is het maar één ochtend, te proberen om niks, maar dan ook helemaal niks , voor een ander in te vullen? We zullen dan telkens moeten vragen wat de ander zelf graag wil. En echt luisteren naar de wens en de gedachten van de ander. Hoe zou het zijn als we dat doen? En als anderen dus ook steeds aan ons vragen wat wij eigenlijk echt willen?

Veel succes en een mooie ervaring gewenst!

Elk jaargetijde